Een dag uit het leven van …Bomma

Dit keer volgen wij een dag uit het leven van…Nelly Hillaert beter bekend als Bomma. De meesten van jullie kennen Bomma van haar eigen blog, Bomma vertelt. Voor diegene die haar niet kennen stelt zij zich voor.

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste na de scheiding van zijn ouders permanent bij ons woont. Ik ben invalide maar mijn motto is en blijft, optimist tot in de kist. Mijn dagen verlopen volgens een min of meer vast patroon. Dit mede door het feit dat ik chronisch pijn patiënte ben. Toch weet ik mijn dagen goed te vullen.

 

dog

 4.30

In de vroege ochtend, sta ik na wat liggen woelen stilletjes op. Dit om mijn wederhelft niet te wekken want hij heeft zijn nachtrust broodnodig. Na een toiletbezoek schuifel ik zachtjes door naar mijn traplift zodat ik stilletjes naar beneden zoem. Ondanks de pijn geniet ik van de vroege uren. Eens beneden wacht, in de living, mijn getrouwe rollator. Zonder dit handige “karretje”, zoals velen dit noemen, zou ik niet veel meer kunnen doen dan de ganse dag ergens in een hoekje stilletjes zitten wezen. Dat is nu toch wel het laatste wat ik zou willen. Flurk, onze trouwe hond, heft, vanuit de zetel, zijn hoofd om weer lekker verder te soezen. Het is nog maar 5.00u, veel te vroeg om al op te staan denkt hij stilletjes. Met mijn rollator ga ik naar de keuken alwaar ik voor een lekker ontbijt kan zorgen en mijn medicijnen innemen. Zonder mijn dagelijkse dosis pijnstillers gaat het anders niet lukken. De koffiezet is reeds van de avond voordien klaargemaakt zodat ik maar op de knop hoef te drukken. Terwijl de het geurige aroma van de koffie zich stilaan door de keuken verspreid zorg ik in alle rust voor het ontbijt. Twee grijze boterhammen met chocopasta voor Rene, mijn man, een kommetje met ontbijtgranen voor Jo, onze inwonende kleinzoon en twee grijze boterhammen gesmeerd met enkel wat boter voor mezelf. Daar leg ik een stuk witte chocolade met rijst bij. Met mijn rollator kan ik ieders ontbijt naar de eetkamer brengen en dan word het pas echt genieten voor mij. Terwijl de radio haar ochtendprogramma ten beste geeft geniet ik van mijn ontbijt met een heerlijke kop sterke, zwarte koffie. Ondertussen heb ik pen en papier naast me liggen want er spelen zovele dingen door mijn hoofd. Ik zet enkele woorden op papier en plots staat er een gedicht op dat vodje papier.

 7.00

Ondertussen is het tegen de zevenen en hoor ik gestommel op de overloop. Het is Rene die naar beneden komt. Na een ochtendzoen laat hij eerst de hond uit, haalt de krant uit de bus, ruimt mijn hoekje van de tafel voor me af en komt dan gezellig bij aanschuiven. Het is vakantie, dus mag Jo uitslapen, hij is evenwel geen langslaper en tegen achten mogen wij ook hem verwelkomen. Zo, ons gezinnetje is compleet en we bespreken samen wat er vandaag op de planning staat. Gezien het vakantieperiode is doen we het rustig aan.

 

brood

 8.40

Komt Moniek, mijn thuisverpleegster langs voor de dagelijkse wasbeurt waarna ze mij helpt met aankleden. Zo ben ik weer fris om de dag door te komen. Om 9.15u. ga ik, samen met Rene, boodschappen doen. Die doe ik altijd graag in de vroege ochtend. Dan is er nog niet zo veel volk op de been en kan ik met mijn rolstoel overal gemakkelijk tussen de winkelrekken door en heb ik de nodige plaats om goed te kijken wat ik nodig heb. Meestal maak ik wel een lijstje van de dringendste boodschappen maar ik kijk graag welke producten in de aanbieding staan.  Wanneer het niet-bederfbare waren zijn durf ik dan wel eens wat voorraad inslaan. Zo hoef ik niet telkens naar het warenhuis en ben ik gerust voor het geval ik weer eens op het onverwacht naar het ziekenhuis moet. De wekelijkse boodschappen nemen zo toch vaak een hele voormiddag in beslag. Wanneer we terug thuis komen is het bijna middag. Jo heeft van onze afwezigheid gebruik gemaakt om voor een kan lekker geurende koffie te zorgen en de tafel mooi gedekt. Hij heeft overal voor gezorgd zodat ik alleen maar hoef aan te schuiven. Enkel wat vers gekocht beleg dient nog bijgelegd te worden. Tijdens het middageten word er veel gelachen. Nadien ruimen Jo en Rene de tafel af en kan ik me even in mijn sta-op fauteuil vleien. De t.v. word opgezet want om 13.00 u. begint het middagjournaal. Veel zie ik hier niet van want eer de hoofdpunten goed en wel gezegd zijn lig ik al vaak in dromenland. Dit gedurende een dik half uur tot drie kwartier.

 14.30

Eens ik terug wakker ben is het toch al wel bijna koffietijd, zoals wij dit noemen. Dan zorgt Rene voor een lekkere kop koffie terwijl ik weer aan tafel gezeten ben en een borduurwerk ter hand heb genomen. De tafelkleedjes en wandtaferelen die ik ondertussen met kruissteek geborduurd heb kunnen op zich bijna een tentoonstelling vullen. Zo kan tot ongeveer 17.00 u. rustig borduren. Vandaag is er geen bezoek voorzien. Jo weet zich goed bezig te houden. Hij zit weer in zijn Lego periode. Dan haalt hij een hele vloot van allerlei Lego stukken uit de kast en kan zich in zijn fantasie uitleven. Rene doet ondertussen de dagelijkse klussen. Vandaag staat er als avondmaal soep met sneetjes stokbrood op het menu. Die hoeft hij maar uit de diepvriezer te halen en warm te maken. Hij kookt regelmatig een hele grote ketel soep en kan daar dan enkele porties van invriezen. Het stokbrood snijd hij in schijven en serveert die in een kom samen met de warme soep. Het hoeft niet elke dag een drie gangen menu te zijn. Na het avondeten, wanneer de tafel is afgeruimd, start ik mijn laptop op en kan ik mijn e-mails even checken en dan word het gedicht, dat ik vanmorgen uit mijn pen getoverd heb, aan mijn vertrouwde site toegevoegd. Hopelijk hebben mijn lezers er ook om kunnen glimlachen. Ik kijk al uit naar de reacties die hier op zullen volgen. Nog even bij andere schrijvers gaan kijken om te zien of zij nog iets gepubliceerd hebben. Eventueel een reactie geven en dan is het weer bijna slaaptijd. Jo mag nog even naar de film op t.v. kijken alvorens te gaan slapen. Het is toch vakantie.

21.00

Helpt Rene mij op de traplift weer naar boven. Even avondtoilet maken en zachtjes onze biebak in. Op het nachtkastje ligt een spannende roman te wachten om het geheim te onthullen. De pijn krijgt weer de overhand, dus probeer ik maar te slapen. Morgen is er immers een nieuwe dag.

Ze zijn onafscheidelijk – door Bomma

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Ik noem ze liefdevol de dikke en de dunne.

Het is een onafscheidelijk paar.

Ze kunnen ook niet zonder elkaar.

Waar je de ene ziet, daar zie je ook de andere.

Samen hebben ze al heel wat avonturen beleefd.

Eens waren ze gelijk maar dat is verleden tijd.

Een “accident de travail” heeft hun lot bezegeld.

Ze zijn nu met pensioen maar toch kan ik nog niet zonder doen.

Ja, echt, de ene is groot en de ander is klein.

Toch zijn en blijven het mijn.

Ik kan ze ook niet ruilen of uitlenen.

En nog minder weggeven.

Hoe zou ik nu toch zonder moeten leven?

Jullie mogen het nu dan ook wel weten want….

Het zijn mijn twee benen.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s